DOSP - dużo ogólnych spraw poważnie

Sport przez wielu badaczy klasyfikowany jest w ramach zabawy. Zachowania sportowe są czynnościami ruchowymi, nieprodukcyjnymi, których celem jest współzawodnictwo oraz osiągnięcie jak najwyższego wymierzalnego wyniku. Sport jednak w dużej mierze przestał być jedynie zabawą, w szkole jest od obowiązkowy, dla zawodowych sportowców jest to praca. Pomimo dużej komercjalizacji w kulturze masowej, ćwiczenia fizyczne są nadal uprawiane dla przyjemności czy to przez klasy wyższe, czy grupy młodzieży. Rodzaje sportu według K. Zuchora, można podzielić na dionizyjskie – rozrywka dostarczająca emocji i wzruszeń, oraz apollińskie – w formie swoistego obrzędu religijnego, który jest świętem, do którego dochodzi się poprzez codzienność. Branie w święcie udziału potwierdza przynależność kulturową. W momencie, kiedy sport jest zabawą, liczy się sama radość z gry, jej pomyślnego przebiegu; gdy jednak zmienia swoje funkcje społeczne na bardziej dojrzałe, ważne się stają wygrana, zdobycie przewagi nad innymi oraz sława. Dzisiejszy zawodowy sport nie ma już żadnego związku z formami ludycznymi, pozbawiony jest on radości i spontaniczności, stał się zbyt poważny. Pozbawiony jest on również sfery sacrum, oddzielając się tak naprawdę od kultury. To jednak nie przeszkadza mu jednoczyć społeczeństw. Wszelkie mecze i zawody naśladują dowolną rzeczywistość, która podlega określonym konwencjom i regułom, obserwowanych przez widza i interpretowanych w kategoriach różnych modeli doświadczenia potocznego. Biorący w nich udział uczą się ról i zachowań potrzebnych w życiu zbiorowym. Podczas ćwiczenia, oraz oglądania widowiska sportowego zanikają bariery językowe, wykształcenia, między płciami czy wiekiem uczestników dzięki uniwersalności kodu komunikacyjnego. Przez to sport staje się elementem w systemie komunikacji międzynarodowej i międzykulturowej.